Dziedzictwo, morderstwo i gadający mops! - Recenzja książki "Lennart Malmkvist i osobliwy mops Buri Bolmena" - Lars Simon
Nie oszukujmy się – tytuł z mopsem w roli głównej sam się czyta. „Osobliwy mops” brzmi jak zapowiedź czegoś, co może być albo kompletnym absurdem, albo absolutnym złotem. I w tym przypadku… trochę jest jednym i drugim. Na szczęście w tym najlepszym znaczeniu.
Lennart Malmkvist to zwykły facet z bardzo zwykłym życiem. Praca, rutyna, spokój. I jak to zwykle bywa w takich historiach – ten spokój zostaje brutalnie zdeptany przez rzeczy absolutnie nieracjonalne. Pojawia się dziwny sąsiad, magiczny sklep, zagadkowa śmierć, a do tego mops. Mops, który nie tylko istnieje, ale ma coś do powiedzenia. I to całkiem sporo.
Od tego momentu wiadomo jedno: logikę można odstawić na półkę. Ta książka nie pyta, czy coś ma sens. Ona po prostu mówi: „chodź, będzie dziwnie”. I jest. Są magiczne wątki, absurdalne dialogi, sytuacje, przy których łapiesz się na tym, że śmiejesz się pod nosem, a czasem myślisz: co ja właściwie czytam… i dlaczego tak mnie to wciąga?
Największą siłą tej historii jest jej lekkość. Autor nie próbuje udowodnić, że tworzy wielką literaturę fantasy. Nie tłumaczy świata na siłę, nie moralizuje, nie wykłada zasad magii na tablicy. Wszystko dzieje się trochę obok, trochę mimochodem – jakby to było zupełnie normalne, że dostajesz w spadku sklep z magicznymi artefaktami i gadającego mopsa.
Czy ta książka jest idealna? Nie. Momentami fabuła idzie w bok, czasem chaos bierze górę, a niektóre wątki aż proszą się o dopieszczenie. Ale to jedna z tych historii, którym się to wybacza. Bo nie przyszliśmy tu po arcydzieło. Przyszliśmy po dobrą zabawę.
To książka idealna na wieczór, kiedy nie chcesz myśleć za dużo. Kiedy masz ochotę na coś dziwnego, lekkiego, z humorem i odrobiną magii. A jeśli lubisz psy – a szczególnie mopsy – to szanse, że uśmiechniesz się częściej niż raz, są bardzo duże.
ZRECENZOWAŁA:
