Każdy pies ma swoje imię. Jego wybór jest decyzją całkowicie subiektywną i należy do opiekuna. Dla nas to „po prostu imię”, jednak dla psa ma ono znacznie większe znaczenie. W końcu zależy nam na tym, aby pies na nie reagował. Co jednak, jeśli tej reakcji nie ma? W czym tkwi problem?
Czym jest imię dla psa?
Imię jest czymś w rodzaju klucza — magicznego słowa, które łączy psa i jego człowieka. Warto o tym pamiętać i troszczyć się o ten element, bo ma on realny wpływ na relację między psem a opiekunem. Paradoksalnie sam wybór imienia nie ma dla psa większego znaczenia. Reksio, Nuka, Pimpek czy Rudy — każde z nich jest równie dobre. Liczy się przede wszystkim to, by imię było łatwe do rozpoznania, najlepiej jedno- lub dwusylabowe.
Nie bez powodu psy rodowodowe, które w dokumentach noszą długie i dostojne imiona — jak choćby Teodorus — w codziennym życiu stają się po prostu Tedi. To praktyczne i ma sens.
Najważniejsza zasada brzmi: imię musi kojarzyć się psu pozytywnie. To fundament budowania „magii imienia”. Ucząc psa reagowania na przywołanie — zwłaszcza w okresie szczenięcym, ale nie tylko — należy każdorazowo nagradzać go za reakcję. Może to być smakołyk, pochwała słowna („dobry pies!”), pogłaskanie czy inna forma nagrody. W ten sposób uczymy psa, że imię i reagowanie na nie wiążą się z czymś przyjemnym i oczekiwanym.
Pamiętajmy, że jeśli pies jest akurat pochłonięty czymś bardzo atrakcyjnym — na przykład intensywnym węszeniem w ogrodzie — przyjście na zawołanie oznacza dla niego przerwanie tej przyjemności. Dlatego zawsze warto dać mu coś w zamian: dobre słowo, smakołyk lub chwilę pieszczot. Spróbujmy czasem spojrzeć na sytuację z psiej perspektywy. Jeśli chcemy, by pies chętnie reagował na imię, musimy przekonać go, że to się po prostu opłaca.
Łączenie imienia z negatywną komendą — dlaczego nie należy tego robić?
Jest jedna zasada, o której warto pamiętać szczególnie mocno: nigdy, ale to nigdy, nie używajmy imienia psa, gdy chcemy go skarcić. Jeśli nasz pupil właśnie postanowił przerobić buty na gryzak — absolutnie nie mówmy:
„Dżeki! Zostaw to! Niedobry Dżeki!”
ani nie wypowiadajmy jego imienia z groźnym tonem i marsową miną: „Dżeki…”.
Jeśli pies robi coś niepożądanego, wystarczy zasygnalizować niezadowolenie głosem lub odpowiednią komendą. Pies i tak zrozumie, że jego zachowanie nie jest akceptowane. Do tego nie potrzebuje swojego imienia.
Jeżeli będziemy używać imienia w sytuacjach negatywnych, pies szybko skojarzy je z kłopotami, napięciem i nieprzyjemnymi konsekwencjami. Efekt? Zamiast przybiegać na zawołanie, zacznie je ignorować lub wręcz unikać kontaktu. Imię zostawiajmy wyłącznie na dobre okazje — wtedy stanie się sygnałem bezpieczeństwa i pozytywnej interakcji.
Prosta zasada, którą pies szybko przyswoi, brzmi: imię + reakcja = coś miłego. I tego warto się trzymać. Nawet jeśli pies nie jest już szczeniakiem, wciąż można to skojarzenie odbudować.
Wspólne przestrzeganie zasad
Porozmawiajmy o tych zasadach z innymi domownikami i poprośmy, by również ich przestrzegali. Spójność w działaniu ma ogromne znaczenie i bardzo szybko przynosi efekty. Nagle okazuje się, że pies wcale nie jest „głuchy”, a przywoływanie zaczyna działać.
Pamiętajmy też, by nie nadużywać imienia. Nie musimy wplatać go w każde zdanie kierowane do psa — on doskonale wie, kiedy mówimy do niego.
Podsumowanie:
-
Nie karcimy psa używając jego imienia
-
Nie nadużywamy imienia w codziennej komunikacji
-
Budujemy pozytywne skojarzenia
I pamiętajmy: imię to magiczny klucz do psa. Dbajmy o niego i nie psujmy tej relacji.
Behawiorysta psów
Właściciel Domowego Hotelu Dla Psów - Mopsia Chata